Op de voorpagina van het Financieele Dagblad staat vandaag “Nepgoeroe pakt cultuur ABN Amro aan”. Dat moet ik lezen! Waar gaat het over? Ik leg het uit. ABN Amro heeft een probleem onder de werknemers: een cultuur van zwijgen en angst. Uit intern onderzoek blijkt dat werknemers kritiek inslikken uit vrees afgerekend te worden door een leidinggevende. Een ingrijpende en onorthodoxe campagne werd de afgelopen maanden opgezet om dit probleem aan te pakken. Het plan: huur de Amerikaanse goeroe Bradford Michaels in en laat deze bij zo’n 30 filialen werknemers met een motivational talk duidelijk maken wat vertrouwen, creativiteit en open communicatie is. Een opmerkelijk plan, origineel. De campagne werd door een aantal werknemers overigens met argusogen bekeken, anderen vonden het ‘een frisse wind’.
Nu komt het. Op 7 februari krijgen totaal onverwacht alle 25.000 werknemers het bericht dat de goeroe nep is, en iedereen om de tuin is geleid. Bradford blijkt een acteur. Ik ben verbijsterd! De campagne is bedacht door CEO Peter Schmittman. Ik citeer hem uit de krant:”.. er zijn altijd mensen die twijfelen of zoiets wel kan. (…) Maar de meeste vonden het leuk en effectief was het zeker”. Ik lees dit nogmaals: effectief was het zeker. Wat het effect was onder het personeel wordt niet vermeld. Wel dat de ABN Amro met dit soort acties ‘de oorlog om talent’ meent te moeten ontketenen, en het personeel wijst op dat ‘ze het zelf moeten doen’ (zonder goeroe dus).
Wacht, even terug. De feiten zijn toch simpel. Feit 1: werknemers ervaren een cultuur van angst. Feit 2: de leiding introduceert tijdens een campagne een goeroe die oproept zich meer open te stellen. Feit 3: de goeroe blijkt verzonnen, de crux van de campagne. Feit 4: het management stelt vast dat de campagne effectief is. Wat een gotspe! Wat een bizar werkgevers-ethos: proberen het vertrouwen te herstellen door iedereen voor de gek te houden (en daarmee het wantrouwen juist te versterken).
Natuurlijk, het zal wel niet mijn humor zijn. Ik zal het wel te zwaar oppakken, maar ik kan er echt niet bij dat men dit belangrijke en complexe probleem op deze wijze heeft aangepakt. Wat een Amroede, ik bedoel Armoede! Mijn inziens heeft deze tijd juist spiritueel leiderschap nodig. Bestuurders met ‘ziel en zakelijkheid’. Ook bij een bank. Het experiment, hoe goed bedoeld ook, maakt een ding duidelijk: het probleem ligt vooral bij het management zelf. Wie (wantrouwen) zaait zal (wantrouwen) oogsten.
Hoe lafhartig en doorzichtig het is, blijkt uit de zogenaamde ‘weblog van Bradford’ die nu natuurlijk verdwenen is in cyberspace. Alleen de domeinnaam is inderdaad … te koop. “No inquiries below 100 dollars”. Een vos verliest zijn streken nooit. Ben je op zoek naar een bank met meer inspiratie en echtheid? Kijk eens bij de Triodos bank.
